Nadchodzi Boże Narodzenie...

 Jak zwykle przed Świętami ozdabiałam bombki na kiermasze charytatywne oraz na prezenty dla przyjaciół i znajomych. To tylko część bombek, bo niektóre się "rozeszły" zanim jeszcze zrobiłam im zdjęcie.

Bardzo lubię świąteczne jarmarki, więc w połowie grudnia byłam w moim rodzinnym Bielsku-Białej na takim jarmarku. Było mnóstwo stoisk gastronomicznych, a z rękodzieła ciekawe rzeźby, makrama, ceramika, domki, stroiki. Były też miody i różne napitki.

❤❤❤

W bezśnieżne poranki zdarzało się takie różowe niebo, że nawet rośliny w ogrodzie miały różowawy poblask.

Z kolei w zimne mgliste poranki można było obserwować oszronione rośliny.

❤❤❤

Jutro Wigilia Bożego Narodzenia, więc życzę Wam żeby Nowonarodzony Jezus przemienił Wasze serca, obdarzył pokojem, miłością, radością i wiarą w dobro. Niech Wasze serca promienieją ciepłem, a czas spędzony z najbliższymi będzie okazją do rozmów, ale i wspólnego kolędowania.

I jeszcze fragment tekstu (które już tu kiedyś zamieszczałam w całości, ale myślę że warto go przypomnieć ), który mówi że Święta to nie tylko 25 i 26 grudnia, bo:

"Zawsze, ilekroć uśmiechasz się do swojego brata

i wyciągasz do niego ręce,

jest Boże Narodzenie.

Zawsze, kiedy milkniesz, aby wysłuchać,

jest Boże Narodzenie.

Zawsze, kiedy rezygnujesz z zasad, 

które jak żelazna obręcz 

uciskają ludzi w ich samotności,

jest Boże Narodzenie."

Więc życzę wszystkim tu zaglądającym wspaniałych, wesołych Świąt i niech Boże Narodzenie trwa w Waszych sercach jak najdłużej

Lusi 😊

trochę jesieni, trochę zimy

 Listopad w tym roku był (piszę był, bo już dziś ostatni dzień) wyjątkowo piękny. Najpierw obdarzał wieloma słonecznymi dniami i pięknymi kolorami. Można było podziwiać czerwień klonów palmowych i wiśni ozdobnych, złocistości hortensji i brzozy oraz długo kwitnące róże.

❤❤❤

Teraz, choć w kalendarzu ciągle jesień, listopad przyodział się w białą, zimową szatę i choć jeszcze nie wszystko w ogrodzie zdążyłam przygotować do zimy, natura każe mi odpocząć od prac ogrodowych.  Ptaki, głównie sikorki, bardzo licznie przylatują do karmników, więc trzeba często dosypywać ziarna słonecznika. Za to dzięcioł postanowił popróbować orzechowych smakołyków.

Mróz maluje wzory na szybach w nieogrzewanym ganku, a śnieg przyozdobił przekwitnięte rudbekie w białe czapki.

Nawet w mglisty dzień dobrze jest pospacerować po lesie.

Dziś jest pierwsza niedziela Adwentu, więc zapalamy pierwszą świecę.

Życzę Wam, żeby czas przygotowań świątecznych upłynął bez niepotrzebnego pośpiechu, spokojnie, z chwilą refleksji.

Pozdrawiam, Lusi :) 

Norweskie klimaty - część 2 - Ålesund

 Dzisiaj kolejne wspomnienia z Norwegii. 

Choć najbardziej zachwycało mnie, co ma do zaoferowania natura, to niektóre miasta też mnie zauroczyły. Takim miastem jest Ålesund z architekturą w stylu secesji.

W tym mieście góry i fiordy spotykają się z morzem. Nazywa się je centrum rybołówstwa, ze względu na połowy dorsza, ale i secesyjną perłą – jedyną w kraju Wikingów.

To nieduże miasto jest położone na półwyspie, ale wzdłuż brzegu ciągną się niezliczone mniejsze wyspy.

Jego obecny wygląd wiąże się z tragicznym wydarzeniem – w nocy 23 stycznia 1904 roku wybuchł pożar i doszczętnie niszczył miasto pełne drewnianych zabudowań przez kilka kolejnych godzin. Spłonęło ponad 800 budynków, a około 10tys. ludzi zostało bez dachu nad głową. W tę mroźną styczniową noc udali się do pobliskiego Volsdalen i Nørve a ponad 200 osób znalazło schronienie w kościele Borgund. W pożarze, o dziwo, zginęła tylko jedna osoba, starsza kobieta mieszkająca obok posterunku straży pożarnej.

Ta data widnieje również na pokrywie studzienki kanalizacyjnej.

Ålesund przed pożarem było miejscem, do którego chętnie przyjeżdżał cesarz Wilhelm II i oprócz pomocy norweskiej, to właśnie od niemieckiego cesarza pochodziła głównie pomoc dla pogorzelców. Również on zdecydował o odbudowie miasta w nowoczesnym wówczas stylu secesyjnym. W ciągu trzech lat odbudowano miasto, powstało około 300 budynków.

Nad drzwiami widnieje herb Ålesund.

Spacerując niespiesznie po klimatycznych uliczkach i zwiedzając Ålesund można podziwiać budynki z pięknymi dekoracjami, wieżami, iglicami oraz fasadami w pastelowych odcieniach. Piękne stuletnie kamienice zachwycą każdego, kto interesuje się architekturą tego okresu. Oczywiście secesja w Norwegii nieco różni się od tego samego stylu w innych miastach. Norweski styl jest skromny i wyważony, bez zbędnych ozdobników.

Styl ten we Francji nazywał się art nouveau, a w Niemczech Jugendstil. Ålesund wraz z takimi miastami jak m.in. Budapeszt, Barcelona, Helsinki, Ryga, Wiedeń czy Glasgow należy do Réseau Art Nouveau Network, czyli europejskiej sieci miast w stylu Art Nouveau. 

Z polskich miast do tej sieci należy Łódź.

Spacerując po mieście warto zwrócić uwagę na daty znajdujące się na tych eleganckich kamienicach. Większość z nich przypomina o wydarzeniach sprzed ponad wieku.

Nad miastem wznosi się wzgórze Aksla, z punktem widokowym, z którego rozpościera się panorama na całe Ålesund i okoliczne wyspy. Żeby do niego dojść, przechodzimy przez urokliwy park miejski, z wieloma starymi drzewami, m.in. araukarią, a także rosnącymi na trawniku swojskimi stokrotkami i po pokonaniu 418 schodów (!) możemy podziwiać te fantastyczne widoki, które wynagradzają schodowy wysiłek. 

Dla zmęczonych pokonywaniem tych kamiennych schodów, co jakiś czas są ustawione ławki.

Te widoki tak nas zachwyciły, że wieczorem poszliśmy na Akslę po raz drugi i podziwialiśmy panoramę miasta wśród świateł. 

A tu jeszcze wieczorny widok na port.

Pozdrawiam w piękny listopadowy wieczór

Lusi :)

P. S. 

Pod pierwszą częścią norweskich wspomnień, na 16 komentarzy, w tym moich, zaskoczyła mnie niebywała jak dotąd ilość odsłon - ponad 600! Zobaczymy, jak będzie tym razem :)